جشن مهرگان؛ جشن مهر و دوستی ایرانیان

مهرگان یکی از کهن‌ترین جشن‌های ایرانی است که ریشه در فرهنگ و تاریخ باستانی ایران دارد. این جشن، که در بزرگداشت ایزد مهر (میثرَه) برگزار می‌شود، نمادی از مهر ، راستی، پیمان و روشنایی است و به عنوان دومین جشن بزرگ ملی پس از نوروز شناخته می‌شود.

مهرگان در آغاز فصل پاییز و به‌ویژه در روز شانزدهم مهرماه (بنا به روز مهر از ماه مهر در گاهنگاری کهن ایرانی) برگزار می‌شد. این جشن، گذشته از جنبه‌های آیینی و ملی، نمادی از سپاسگزاری مردم نسبت به برداشت فراورده های کشاورزی و طبیعی بود.

در این روز، ایرانیان با پوشیدن پوشاک نو، آراستن خانه‌ها، برگزاری آیین‌های سنتی، خواندن نیایش‌ها و پیش خوراکی‌ها، به جشن و شادی می‌پرداختند. خوان مهرگان با خوراکی‌هایی چون عسل، انار، سیب، گل، می و گلاب تزئین می‌شد و در کنار آن آتش سپند برافروخته می‌گشت که نشانه‌ای از روشنایی و پاکی بود.

از دیدگاه تاریخی، مهرگان یادآور پیروزی فریدون شاه بر ضحاک اهریمنی نیز هست؛ رویدادی که در شاهنامه فردوسی نیز آمده و نشانی از پیروزی نیکی بر بدی، داد بر بیداد و روشنایی بر تاریکی است.

با وجود گذشت هزاران سال، هنوز هم ایرانیان و دوست‌داران فرهنگ کهن، مهرگان را جشن می‌گیرند تا مهر، دوستی، و همبستگی و همازوری را پاس بدارند.

پاینده ایران و ایرانی